آیا کسی آن بیرون هست؟

بدرود

بدرود

بدرود

هر چه که می سازی . هرچه که خراب می کنی . هر کاری که می کنی . هر آنچه که می گویی .

هر چه که هست ونیست . هر چه که بوده است . هرچه که خواهد آمد . همه و همه زیر خورشید تابان با هم برابرند . اما خورشید را ماه در کسوف خود پنهان کرده است !

دخترک چشمهایش را پشت دستان کوچکش پنهان کرد و شروع به شمردن کرد.یک .. دو .. سه..و صدای غرشی در آسمانی که دیگر آبی نبود طنین انداخت.و هواپیمایی از تردید و هراس پدیدار شد.چهار..پنج...غرش هراسناک می شد و باد درختها را تکان می داد.و موهای طلایی دخترک با دستان بی حیای باد نوازش می شد.گریزی نبود نوبتمان فرا رسیده بود.شش...هفت...دریچه های هواپیما باز شد وبمبها با زوزه های باد به رقص درآمدند.زمین هراسی از سوزش محتمل حاصل از گزش بمبها حس کرد و درختان استخوان های پوسیده مردگان را بار دادند و دخترک همچنان می شمرد.هشت ... نه ... و بمبها فرو افتادند و دیگر جایی برای صندوق های رای باقی نماند و در گوشه ای  از این دنیای وهم آلود دستها به نشانه پیروزی بالا رفت و سلاخان در بیسیم های خود شنیدند:"هدف نابود شد" .نه... ده... و دخترک سر را بلند کرد و با لرزشی عمیق نجوا کرد : "کجایی دوست من؟ نمی توانم تو را ببینم!"

فکر می کنم چگونه بیرون آیم؟ نه دری نه پنجره ای .... باید دری توی دیوار بوده باشد وقتی که داخل شدم! محو شده است یا جایی آن دورهاست .آنجایی که هیچ کس منتظرم نیست آنجایی که دیگر آسمان آبی نیست...می مانم....می مانم

اگر چه معتقدم هدف موجود بودن انسان چيزي جز لذت نمي تواند باشد.مي توان از بودن محض لذت برد چه كسي منكر لذت دراز  كشيدن زير نور آفتاب بي هيچ دغدغه اي است.بي آنكه منتظر بمبي باشي يا انتظار اتفاقي غير منتظره اي را بكشي و هنگامي كه خستگي تو را فرا مي گيرد به هنر بپردازي و آفرينش.در يك جمله خدا باشي!

هدف ما لذت بردن است اما از چه.... دوست من آن را ديگر بايد خود بيابي...

تقدیم به دوست تنهایم حامد که چه غم انگیز رفتنم را نگریست:

تا به حال در چشمهای دوستت آواز بدرود را دیده ای هنگامی که به در تکیه داده است و گذشتن تو را از باریکه راه ابدیت می نگرد؟چه غمناک تاریک می شود خورشید خفته در چشمهایش و آنگاه دیگر فروغی نمی ماند تا بازگشتن تو را بنگرد.و تو تاریک می شوی و آسمان ابری احساست سرشار می شود از خالی ابر. در این هنگام است که دیگر باز نمی گردی..... 

دوستان عزیز هیچ می دانید یا جایی مطالعه کرده اید که سیاهچاله های فضایی چگونه از اجرام دیگر تمییز داده می شوند؟ بگذارید نخست توضیح دهم که یک سیاه چاله چیست...

سیاهچاله ها اجرام بسیار چگالی هستند که از متلاشی شدن ستاره های بزرگ تشکیل می شوند وبخاطر جرم بالایی که دارند هیچ ماده ای را از آنها گریز نیست بطوری که اگر شتاب گرانش در فضایی اطراف این سیاهچاله A باشد در یک متر پایین تر از آن شتاب گرانش به ۱۰A می رسد!! با این اوصاف  طبق نظریه شگفت انگیز پروفسور انیشتن (نسبیت عام) حتی نور هم نمی تواند از نیروی گرانش این اجرام بگریزد.

فرایند دیدن: هنگامی که نور به سطح جسمی برخورد کند و از آن باز تابش شود و به چشم برسد جسم توسط چشم دیده می شود.

باز هم به سوال ابتدایی این متن برمی گردم و آن را اینگونه بیان می دارم: "پس" سیاهچاله ها چگونه دیده می شوند؟

سیاه چاله ها نمی توانند دیده شوند اما بخاطر حرکتشان در آسمان تشخیص داده می شوند. اما اگر وجود آنها را انکار کنیم در حقیقت وجود یک کهکشان را انکار و در نهایت وجود خویش را انکار نموده ایم!

دوستان من براستی چیزی که دیده نمی شود وجود ندارد؟ اگر قوه تخیلتان قوی است در ذهن خود بیاورید که اگر نور وجود نداشت آیا در آن موقع ما هم وجود نداشتیم؟

من در شگفتم که چگونه مردم از تنهایی و بی کسی روز رستاخیز در هراسند در حالی که این تنهایی اکنون نیز جریان دارد...

بگذار راحت تر بگویم . در خلوتگاه خاطراتم به یاد می آورم هنگامی را که از دوستم پرسیدم چه کسی تو را آفریده است؟ بی درنگ جواب داد "اتفاق!"   گفتم اگر اتفاق اینقدر ریز نگر است که می تواند نیروی دافعه بین دو پروتون در هسته اتم را در سرعت تجزیه آنها توجیه کند یا آنقدر عظیم است که می تواند در سیاهچاله ای با نیروی گرانش فراوان و حجمی که به صفر میل میکند چگالی بی نهایت پدید آورد این اتفاق همان خداست! پس بیا و از لفاظی بگذریم و به معنا بیندیشیم!

وقتی که یافتمت در خود گم شدم.می خواستم بی آنکه به داشتن بال بیاندیشم پرواز کنم.زمین معنی گرفت و درک کردم (و چه زیبا درک کردم) که آزادم.حتی در بندهایی که این زمینیان از تو بی خبر بر پاهایم زده اند و در یوغ اسیران آزادی و حقوق بشر می توانم به عظمت تو بیاندیشم و بی وقفه به این آسمان آبی عشق بورزم. و می توانم بی وقفه بگویم که دوستت دارم ای که در وجودت گم گشته ام. ای خدای مهربان من....